Reactie op artikel in de Krant van Flevoland van 31 januari 2007
"Luchthavendirecteur verwacht iets van de gemeente Lelystad
terug". Een eerlijk antwoord:
In het bewuste artikel reageert de heer Oude Weernink op een opmerking van de
VIVF op haar website, waar geschreven staat: ….er heerst wantrouwen tegen
Schiphol… Zijn "eerlijke" antwoord is: Het is flauw om, als je de discussie niet
kunt winnen, met zoiets aan te komen. Dan moet je wel heel goede gronden hebben.
Die wil ik dan wel eens horen. Hierbij een poging om de stelling van het VIVF te
onderbouwen. Het thema is het wantrouwen van burgers met betrekking tot Schiphol
BV Om wat tegengas te geven met betrekking tot de opmerking van de heer Oude
Weernink wordt gebruik gemaakt van een aantal artikelen. Die worden in deze
reactie slechts genoemd. De lezer kan de artikelen zelf opzoeken.
Het eerste voorbeeld komt uit de Volkskrant van 28 januari 2006. De titel is "Het gevecht om de gouden grond" van Meeus en Schoorl. Het gaat over de discussie met de werknaam: Werkstad A4. Vastgoed en grond zijn de kernbegrippen in die discussie, ook wel genoemd Schiphol Real Estate. Het gaat om een bedrijven terrein van 150 ha groot, waarvan alles reeds in de steigers staat voor de ontwikkeling voor het grote nieuws wordt gelanceerd. Er was een probleem: de grond van een boerderij was nog niet in hun bezit. Het gaat in deze discussie om de vele dubbele petten van vaak hoog geplaatste personen binnen de Nederlandse samenleving . Insiders spreken zelfs over Schiphol-spaghetti om aan te geven dat al die bestuurders door elkaar heen krioelen. Het gaat om een ongegeneerde belangenverstrengeling van een bedrijf dat alleen maar het eigen belang dient. En dat kon ook, omdat ze (Schiphol BV) altijd en overal op bestuurlijk niveau meepraten en tegelijkertijd als commerciële partij en grootgrondbezitter opereerden. Wantrouwen is dus zeer op zijn plaats.
Een tweede voorbeeld komt ook uit de Volkskrant van 21 januari 2006. De titel is "Wantrouwen rond een vrijstaat" door Ten Hoove en Wagendorp. Behalve dat hierin een analyse van het rapport van de commissie Eversdijk "Luid en duidelijk" wordt gepresenteerd, is er sprake van een geheim convenant tussen Schiphol en de Luchtverkeersleiding Nederland (LNVL) en het Nederlands Lucht en Ruimtevaartlaboratorium (NLR). Eversdijk zelf zegt dat er een enorme mate van wantrouwen bestaat tussen alles en iedereen die maar iets met Schiphol van doen heeft. Het laatste artikel komt uit het Financieel Dagblad van 1 februari 2006. Waarin het rapport Eversdijk aan de kaak wordt gesteld. Professor Stallen geeft daarin precies aan wat er aan het rapport verkeerd is, namelijk geluidshinder gelijk te stellen met geluidsbelasting. De commissie Everdijk zet volgens hem voorbij te gaan aan de wetenschap van maatwerk voorbij en zet hierdoor Schiphol en de omgeving als vanouds tegenover elkaar. Nu gaat dat rapport niet over de situatie in Lelystad, maar de kritiek van deze deskundige geldt voor ieder vliegveld en welke omgeving dan ook.
Zonder de genoemde artikelen uitputtend te bespreken, ze zijn te verkrijgen, ademen ze een sfeer van rattengedrag van de firma Schiphol. Schiphol is eigenaar van de luchthaven Lelystad. Los van de ondoordachte verkoop van wat eens een baantje voor sproeivliegtuigjes was, waaruit blijkt hoe geraffineerd de directie van Schiphol is en hoe kortzichtig de bestuurders, moet alles wat uit de mond van Schiphol bestuurders en hun paladijnen (directie luchthaven Lelystad ) worden gewantrouwd. Wouter van Dieren zei eens: "Cerfontaine is er een meester in om mensen de illusie te geven dat hij meedenkt". Dat bleek ook toen hij in Lelystad was om uitleg over de voor en nadelen te geven. Wat hij zegt lijkt alleszins redelijk, maar ondertussen werkt hij aan veel verder weg liggende strategische doelen. De andere trucs worden in de bovenbeschreven artikelen uitgebreid aan de orde gesteld.
Bestuurders van Lelystad en allen die een rol spelen bij de Lelystadse luchthaven discussie: lees de genoemde artikelen en wees op uw hoede. U wordt vermalen tussen een veelheid aan rapporten en Schiphol BV doet waar ze zin in heeft.
Staat de Lelystadse bevolking of ruimer gezien de provincie machteloos tegen deze ondernemingsreus? Zeker niet. Als voorbeeld kan gelden het verzet van de omwonenden van het vliegveld Eelde, het oudste regionale vliegveld van Nederland (zie artikel "Op de lange baan" Volkskrant, 4 november 2006). In 1979 wilde men daar de start en landingsbaan verlengen. Tot op heden is dat niet gebeurd mede door goed georganiseerd verzet van omwonenden.
Lelystad, Eduard M. de Vries
